Otwórz szeroko oczy i patrz...

z wielkiej ksiegi radosci, lizaka zza wystawowej szyby...

Są taki rzeczy, których nie chciało by się wiedzieć. Lżej by człowiekowi i na sercu i na duszy było. Ale kiedy już o nich wie, to wie też, że inaczej niż było nie bedzie i nie warto nawet energi w zmienianie obecnego stanu rzeczy wkładać. Jeszcze trudniej jest, kiedy człowiek zdaje sobie sprawe, że kolejne wydarzenie odmierzyło pół roku, a on ani lepszy ani nawet odrobine szczęśliwszy nie jest (no bo jak by szcześcia troche przybyło, to nie zauważyło by się braku lepszości we własnym zachowaniu).

I jak zawsze w chwilach może nie smutku narastajacego, ale czegoś co dusze gryzie i zastanowić się nad sobą karze bluesowy nastrój się pojawia, a blues wchodzi w głowe. Czasem się zastanawiam, czy takiego nastroju nie uwielbiam... Kiedy i głowa i dusza nie są pełne różności tylo blusem się wypeła ich zakamarki, żeby dusza przestała choć na chwile doskwierać...

"Są takie myśli, do których klucze odnaleźć musisz zupełnie sam.
Tego nie uczą, o tym nie mówią. A Ty masz pewność, że leżą, leżą tam.
I mija zycie ..trzecie..czwarte.. Za każdym razem wygrywasz los.
A jednak czujesz, że więcej byłoby warte, gdybyś to znalazł,to małe coś!

Jeśli to znajde,a znaleźć musze, to że tu jestem ma jakiś sens!
Oono! Jak to się dzieje! Dlaczego tak!? Gdy jestem sobą, czegoś mi brak..
Jak to sie dzieje! Dlaczego tak!? Gdy jestem sobą, czegoś mi brak, czegoś brak! Czegoś brak!
I mija zycie, ucieka czas.. Za każdym razem czegoś, czegoś żal.
A jednak czujesz, że więcej byłoby warte, gdybyś to znalazł, to małe coś!
Jeśli to znajdę, a znaleźć musze.. To że tu jestem, ma jakiś sens!
Oono! Czegos zal.. Czegoś żal.. "

Cree "To małe coś"

Bluesowy nastrój ma jednak plusy swoje, bo zawsze coś tam się w głowie poukłada. I chyba cieszę się, tym, że bluesa tak pokochać można, szczególnie, ze to on nauczył mnie kochać i szanować własną wolnośc, dawać sobie czas. I uczy... Teraz tego, że nie warto czekać w nieskonczoność na zmiany, bo moze one nie nadejdą. Trzeba samemu brać swoje życie i zmieniać, ale moze w inną strone, bo ta nasza oczekiwana może nie być tą zapisaną.

I od dziś dla Pana jestem jak lizak, ten najsłodszy,

Który jednak z własnej Pana woli katoś za szybe sklepową schowa.

I Pan się niedziwi, tak chociaż ładnie wygląda,

A Pan ani go zjeść do końca nie chciał ani papierka nie zakladał.

Czasem trzeba się nauczyć własną wolność kochać,

A czasem p. Pana przyznać się,

Że z niechęcią, ale się z niej rezygnuje.

A czasem odrobiny odwagi trzeba,

Ale Panu jakoś tego brak ostatnio.

Odwagi do kochania wolności i odwagi do jej porzucenia.